Nie wiem, jak to się stało, że tatuaż przestał być dla mnie jedynie obrazem, ozdobą na skórze. Pamiętam jednak bardzo wyraźnie pierwszy moment, w którym podeszłam do niego rytualnie. Była to klatka piersiowa, tatuaż wykonany handpoke'iem. Sama stworzyłam dla siebie rytuał. Pamiętam intencję. Pamiętam, że komunikacja z artystką była utrudniona - nie mówiłyśmy w tych samych językach, natomiast patrząc na nią, na jej studio, jej prace, byłam przekonana, że jest połączona z Wielkim Duchem i że jej prace mają pod sobą tę głębszą warstwę. Pamiętam też zdziwienie, gdy długo po wszystkim przeczytałam na stronie tatuatorki, że ona „po prostu zdobi ciało”, nie prowadzi żadnych ceremonii, że dla niej tatuaż to po prostu wzór - ozdoba. Dla mnie po raz pierwszy był to tatuażowy akt przejścia.

Później były jeszcze dwa tatuaże wykonane w podobny sposób. Dla tatuatorów - kolejne projekty. Dla mnie - potężne rytuały zmieniające moją rzeczywistość. Co ciekawe, przed każdą z tych wizyt znałam przynajmniej fragment wzoru. Czasem był to tylko zarys, czasem większy element. Za każdym razem jednak musiałam zobaczyć to, po co idę. Nie wyobrażałam sobie nie wiedzieć, co pojawi się na moim ciele.

A potem poznałam Piotra i świat tatuażu zmienił się dla mnie bezpowrotnie. Do dziś nie spotkałam innego tatuażysty rytualnego, przy którym mogłabym tak głęboko zanurzyć się w sferze ceremonialnej i przy którym całe moje bycie byłoby absolutnym rozluźnieniem i zaufaniem - do tego stopnia, że naprawdę czuję, że staję się po prostu płótnem i mogłabym tatuaż przyjąć z zamkniętymi oczami, nie widząc wcześniej wzoru. I wciąż byłabym przekonana, że otrzymam to, co dla mnie najlepsze.

Nie umiem mówić obrazami, dlatego tak niezwykle ważne stało się dla mnie to, że poprzez opowieść o wartościach, intencji, o tym, co dla mnie ważne i z czym chcę pracować - poprzez wspólne wejście w medytację, w podróż z bębnem, stworzenie wspólnego pola - obrazy objawiają się Piotrowi. Dokładnie takie, które mnie zachwycają. Indywidualnie dopasowane do mnie i do mojego ciała.

W ten sposób powstały tatuaże na mojej szyi, nodze… ale także na czole. Kiedy na nie patrzę, mam wrażenie, że były ze mną od zawsze. Jakby nie zostały dodane, lecz wydobyte. Uwidocznione. Sam proces tatuowania jest wielowymiarowy. Jest w nim dużo rozmów, zwyczajności, czasu, który z zewnątrz może nie wyglądać na uświęcony. A jednocześnie są momenty - i jest ich wiele - w których pojawia się ból. Ból, który sprowadza mnie głęboko do czucia ciała, głowa pustoszeje, jestem w pełnym połączeniu z oddechem - w głębokiej medytacji, modlitwie. To są te momenty, w których przypominam sobie, po co leżę na tym stole i najmocniej łączę się ze swoją intencją. Jest w tym procesie dużo widzenia: moich wartości, potrzeb, zmagań. Wejście w ten proces - wymaga ode mnie ogromnej otwartości i odwagi. A jednocześnie daje poczucie wielkiej mocy bo w tym momencie nie pracuję już sama. Jestem wspierana, czuję, że na czas ceremonii temat, z którym przychodzę, staje się ważny nie tylko dla mnie. Oboje modlimy się w tej samej intencji.

Kiedy tatuaże są już na moim ciele, nie widzę ich. Patrząc w lustro, widzę po prostu siebie. Ale ciało pamięta. Są miejsca, w których ból był największy, które pamiętają igłę i moment. I czasem bardzo subtelnie przypominają mi historię tworzenia. I intencję.